David Pedraza

David Pedraza’s schilderkunst berust op een paradox: het alledaagse verheffen tot een gebeurtenis. Zijn werken reconstrueren scènes, huiselijke ruimtes waar gewone voorwerpen zoals tegeltjes, theedoeken, vreemde portretten en eenvoudige gebruiksvoorwerpen, een plechtige, bijna liturgische aanwezigheid krijgen. Het huis, doordrenkt met visuele herinneringen, wordt een symbolisch strijdveld waar populaire esthetiek, nostalgie en ironie samenkomen om te spreken over klassen, identiteit en doorzettingsvermogen.

Zijn blik streeft niet naar idealisering of spot, maar naar wat hij de waardigheid van het banale noemt: het redden van wat door gewoonte onzichtbaar is geworden. In zijn schilderijen rijst een jarenlang gebruikte keukendoek op als getuige van een stilleven; tegels, eindeloos herhaald in de architectuur van Toledo en in de interieurs van zijn jeugd, verschijnen opnieuw als symbolische rasters, emotionele tralies van collectieve herinnering.

Schilderen wordt zo een daad van verzet tegen de culturele hiërarchie die bepaalt wat kunst mag zijn. De waardigheid van het banale is in zijn geval geen esthetisch gebaar, maar een politiek gebaar. Elk werk stelt de smaak ter discussie als een sociale constructie waarin het ‘vulgaire’ en het ‘verfijnde’ in elkaar overvloeien.

Uiteindelijk reflecteert Davids werk op het huis als psychologisch toneel, op het geheugen als beeldende materie en op de schilderkunst zelf als een vorm van kennisverwerving. Tegenover de snelheid en overdaad van beelden van het hedendaagse leven herstelt zijn gebaar de trage tijd van het kijken, waardoor het triviale een ruimte van openbaring wordt.